گم کرده ام...انگار

"این ها همه بچه های بیجاره ،دلمرده ،گرسنه ،فریب خورده و مورد تجاوز قرار گرفته ای هستند که گهواره ی آنها قطار است. قطار کسانی که از جبهه به مرخصی رفته اند ، قطاری که دارام دارام دام می کند و آنها را به خواب فرو می برد "(بل، هاینریش ،قطار به موقع رسید،صفحه89)

ساعت 4 و30 دقیقه ی بامداد است
خیابان های شهر دچار همان بوی تعفن بر انگیزی هستند که یک خواب عمیق میتواند رقم بزند هیچ کس نیست جز من وچند کارگر شهرداری که تا زانو داخل جوب ها هستند بیل به دست. با حیرت به دستانشان نگاه میکنم به چیدمان زبا له ها کنار جوب ها و به کبریتی که روشن می شود برای آتش زدن آنها.
با هر نفسی که به درون می برم خشت خشت کارخانه های تولید نوشابه و پودر رخت شویی جلوی چشمانم است و سوزش گلویم را هنگام قورت دادن آب دهانم در حالی تحمل میکنم که نگاهم در موبایل مرد کارگر شهر داری که به کمربند خود بسته است گیر می کند

گم نام سرباز امام زمان 20ساله
گم نام سرباز امام زمان 19 ساله
گم نام سرباز امام زمان 18سااله
همه دقت کرده اند که حتما رو به قبله دفن شوند همان گونه که دقت میکنند توالت های ایرانی رو به قبله نباشند .حرف و حدیث رهبر فرزانه ی انقلاب هم حتما ذکر شده در باب شهدا که عند ربهم یرزقون اند
اولین بار که دیدمشان به دنبال اسم گشتم روی سنگ قبر بعد ازچند کلمه ی بی ربط رسیدم به گمنامی ،جوانی و......

اینجا پارک شیخ شهاب الدین اهری است

چقدر خوب می گوید نویسنده ی آلمانی هاینریش بل کسی که خود آتش جنگ جهانی دوم را در سال های (1939_1945)تجربه کرد "بپه های بیچاره، دلمرده ، گرسنه ،فریب خورده و مورد تجاوز قرار گرفته "
خرازی وزیر سابق امور خارجه ی کشور با یقه ی پیر هن تا خرخره بسته شده اش بد نگفت در باب گم نامان امام زمانی :
"توجه به طبقه ی اجتماعی خانواده های آ نان مفید خواهد بود اگر بخواهیم جایگاه اقتصادی شان را در یابیم "

آنقدر عاشورایی وکربلایی اش کرده اند ونهر القمه ای اش، که گم کرده ام چهره ی نوجوانان تازه به بلوغ رسیده ی دزدانه به جبهه آمده ای را که کوله پشتی بر اندام بی تناسبشان سنگینی میکند...